எனது முதல் அற்புதம்

​சுகிர்தா ஜோசப் பிரேம்நாத் எழுதிய ஆங்கிலக் கட்டுரையின் தமிழாக்கம்.

​

அற்புதங்கள் என்பது நமது சாதாரண வாழ்க்கையில் தேவனுடைய வல்லமை குறுக்கிட்டு, ஏதோ ஒரு காரியத்தை நன்மையாக மாற்றுவதாகும். எனக்கு நினைவிருக்கும் முதல் உண்மையான அற்புதம் நான் 4-ஆம் வகுப்பு படித்துக்கொண்டிருந்தபோது நடந்தது.​நான் 4-ஆம் வகுப்பு படிக்கும்போது, டைபாய்டு காய்ச்சலால் கடுமையாக பாதிக்கப்பட்டேன். என்னால் எதையும் சாப்பிடவோ, குடிக்கவோ முடியவில்லை, நீண்ட நாட்கள் மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தேன். உடல்நிலை மிகவும் மோசமாக இருந்ததால், அடுத்த வகுப்புக்குச் செல்வதற்கான இறுதித் தேர்வுகளைக் கூட என்னால் எழுத முடியவில்லை. எனது முந்தைய தேர்வுகளின் அடிப்படையில், இறுதித் தேர்வு எழுதாமலேயே தேர்ச்சி பெற்று அடுத்த வகுப்புக்குச் செல்ல பள்ளி நிர்வாகம் சிறப்பு அனுமதி அளித்தது. நான் எலும்பும் தோலுமாக இருந்தேன், எதையும் சாப்பிட முடியவில்லை; எதைச் சாப்பிட்டாலும் வாந்தி எடுத்துவிடுவேன். அதனால், எனக்கு குளுக்கோஸ் (IV) ஏற்றப்பட்டது. என் கையில் பலமுறை ஊசி போட்டதால் கை வீங்கி வலித்தது. எனக்கு நினைவிருக்கும் வரை சுமார் 13 பாட்டில்கள் குளுக்கோஸ் ஏற்றப்பட்டது.நான் குணமடைந்து வருவதாகவே நாங்கள் நினைத்தோம், ​ஆனால் துரதிர்ஷ்டவசமாக, ஒரு மருத்துவர் எனக்கு தவறான மருந்தைச் செலுத்தியபோது பிரச்சனை தொடங்கியது. மருந்து செலுத்திய சில நிமிடங்களிலேயே, என் உடல் முழுவதும் ஒரு பலூனைப் போல வீங்கத் தொடங்கியது. வீக்கம் அதிகமாக இருந்ததால், நான் தூங்காவிட்டாலும் என் கண்கள் தானாகவே மூடிக்கொண்டன. என் பெற்றோர் மருத்துவர்களிடம் உதவி கேட்டனர், ஆனால் அவர்கள் ஒவ்வொருவராக என்னைக் கைவிட்டனர். என்னைக் காப்பாற்ற யாரும் முன்வரவில்லை, தலைமை மருத்துவர் அன்று பணியில் இல்லை. நான் இறந்துவிடுவேன் என்று யாரோ சொன்னார்கள,. அதினால் என் பெற்றோர் ஆத்திரமடைந்தனர்; மருத்துவர்கள் அல்லது செவிலியர்கள் யாராவது உதவிக்கு வருவார்களா என்று மருத்துவமனையின் ஒவ்வொரு கதவையும் தட்டினார்கள். ஆனால் ஒருவரும் வரவில்லை. பக்கத்து அறையில் இருந்த ஒரு முதியவர் நான் உயிருக்குப் போராடுவதைக் கண்டார், மருத்துவமனையில் இருந்த மற்ற நோயாளிகள் எங்கள் கண்ணீரைப் பார்த்தார்கள், ஆனால் அவர்களால் எதுவும் செய்ய முடியவில்லை.​அப்போதுதான் தேவன் கிரியை செய்யத் தொடங்கினார். என் அம்மா மருத்துவமனை தொலைபேசியைப் பயன்படுத்தி (அப்போது மொபைல் போன்கள் கிடையாது) என் பாட்டியை அழைத்தார். என் பாட்டியின் சகோதரியும், எனது இரண்டு அத்தைகளும் உடனடியாக என்னைப் பார்க்க வந்தார்கள். உடல் வீக்கத்துடன் நான் இன்னும் கவலைக்கிடமாகவே இருந்தேன். என் கண்கள் மூடியிருந்ததால் நான் தூங்குவதாக நினைத்து என் அம்மா அவர்களிடம் நடந்த அனைத்தையும் சொன்னார். அவர்கள் பேசுவதை என்னால் கேட்க முடிந்தது, நான் மிகவும் இக்கட்டான நிலையில் இருப்பதை உணர்ந்தேன். என்னைப் பார்க்க வந்த அத்தைகளும், பாட்டியும் என் படுக்கைக்கு அருகில் நின்று, என் மேல் கைகளை வைத்து, இயேசுவின் நாமத்தில் எனக்காக ஜெபிக்கத் தொடங்கினார்கள். சத்தமான ஜெபங்களோ அல்லது ஆர்ப்பாட்டமோ எதுவுமில்லை. எனக்காக இரத்தம் சிந்திய தேவனிடம், விசுவாசத்தோடு ஜெபித்த மூன்று சாதாரண பெண்களின் எளிய ஜெபம் அது. அவர்கள் இயேசுவின் இரத்தத்தை என் மேல் கோரி, தைரியமாக விசுவாசத்துடன் ஜெபித்தார்கள். தேவன் அந்த ஜெபத்தைக் கேட்டார். அடுத்த அரை மணி நேரத்திற்குள், என் உடல் வீக்கம் குறைந்து நான் உயிர் பெற்றேன். நான் குணமடைந்தேன், அது தேவன் செய்த காரியம் என்பதை நான் அறிந்தேன்!​மருத்துவமனையிலிருந்து வீடு திரும்பிய சில நாட்களுக்குப் பிறகு, பக்கத்து அறையில் நோயாளியாக இருந்த அந்த முதியவர் என்னைப் பார்க்க வந்தார். என் பாட்டி வீட்டிற்கு வந்து, எங்களோடு உணவு உண்டு, நான் விளையாடுவதைப் பார்த்தார். அவர் கிளம்பும்போது, “இந்தச் சிறு குழந்தை உயிருக்குப் போராடியதை நான் பார்த்தேன். அதே குழந்தை இப்போது ஏதும் நடக்காதது போல படிக்கட்டுகளில் ஓடி விளையாடுகிறது. உங்கள் ஜெபத்திற்குப் பதில் கிடைத்தது. இது ஒரு அற்புதம்! உங்கள் தேவன் உங்கள் ஜெபத்தைக் கேட்டார், அவர் உண்மையாகவே பெரியவர்!” என்றார். அவருடைய வார்த்தைகள் என் விசுவாசத்தை உறுதிப்படுத்தின.​எனது குடும்பத்தின் மூலம் தேவனைப் பற்றி நான் கேள்விப்பட்டிருந்தேன், தேவாலயத்திற்குச் சென்றேன், பைபிளை வாசித்தேன், ஆனால் இந்த முதல் அற்புதம் எனக்குள் ஏதோ ஒன்றை மாற்றியது. தேவன் என் மேல் அக்கறை கொண்டுள்ளார் என்பதையும், சாதாரண மக்களின் ஜெபங்களுக்கும் அவர் பதிலளிப்பார் என்பதையும் நான் உணர்ந்தேன். என் வாழ்க்கை ஒரு பரிசு என்பதையும், நான் தேவனுக்குக் கடமைப்பட்டிருக்கிறேன் என்பதையும் புரிந்துகொண்டேன். அந்த வயதில் என்னால் இதை வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாவிட்டாலும், என் ஆத்துமா தேவனை நோக்கித் திரும்பியது. அதுவே எனது முதல் இரட்சிப்பின் தருணமாக இருக்கலாம். எனக்காக மரித்து, என்னை மரணத்திலிருந்து மீட்டெடுத்த தேவன் உண்மையானவர் என்பதை நான் நேருக்கு நேர் சந்தித்தேன். தேவன் எனக்கு நிஜமானவரானார். அந்த முதல் அற்புதம் என் வாழ்க்கையின் பாதையை நன்மையாக மாற்றியதை நான் பல ஆண்டுகளில் உணர்ந்திருக்கிறேன். முடியாத காரியங்கள் நிகழும்போது அதில் அற்புதங்களை எதிர்பார்க்க அது என்னைத் தயார்படுத்தியது. ஜெபத்தின் வல்லமையையும், இயேசுவின் நாமத்திலுள்ள அதிகாரத்தையும் புரிந்துகொள்ள அது எனக்கு உதவியது.​அன்று எனக்காக ஜெபித்த எனது இரண்டு அத்தைகளுக்கும், பாட்டிக்கும் நான் எப்போதும் நன்றியுள்ளவளாக இருப்பேன். அவர்களின் எளிய மற்றும் தைரியமான விசுவாசம் இல்லையென்றால், இன்று நான் இந்த நிலையில் இருந்திருக்க மாட்டேன். உடல் ரீதியாகவும், ஆன்மீக ரீதியாகவும் எனக்கு ஒரு புதிய வாழ்க்கையை வழங்க தேவன் அவர்களைப் பயன்படுத்தினார். எதிரி எனக்குத் தீங்கு செய்யவும், என்னைக் கொல்லவும் நினைத்ததை, தேவன் நன்மையாக மாற்றினார். நம்முடைய தேவன் அத்தனை மகத்துவமானவர்!​“நீங்கள் சொஸ்தமடையும்படிக்கு, உங்கள் குற்றங்களை ஒருவருக்கொருவர் அறிக்கையிட்டு, ஒருவருக்காக ஒருவர் ஜெபம்பண்ணுங்கள். நீதிமான் செய்யும் ஊக்கமான வேண்டுதல் மிகவும் பெலனுள்ளதாயிருக்கிறது.” – யாக்கோபு 5:16​”நம்முடைய மீறுதல்களினிமித்தம் அவர் காயப்பட்டு, நம்முடைய அக்கிரமங்களினிமித்தம் அவர் நொறுக்கப்பட்டார்; நமக்குச் சமாதானத்தை உண்டுபண்ணும் ஆக்கினை அவர்மேல் வந்தது; அவருடைய தழும்புகளால் குணமாகிறோம்.” – ஏசாயா 53:5

​