Tamil Post: Tamil

​சுகிர்தா ஜோசப் பிரேம்நாத் எழுதிய (Holiness to the Lord) என்ற ஆங்கிலக் கட்டுரையின் தமிழாக்கம்.

பதிப்பாசிரியர்: எஸ்தர் பியூலா ரத்தினம்

​"பரிசுத்தம்" என்ற வார்த்தை நம்மில் பலருக்கு ஒருவித அச்சத்தை ஏற்படுத்துகிறது. சமீபகாலமாக, "கர்த்தருக்குப் பரிசுத்தம்" என்ற வாசகம் என்னை மிகவும் கவர்ந்துள்ளது. இந்த வாசகம் யாத்திராகமம் புத்தகத்திலிருந்து வருகிறது. தேவன் மோசே மூலமாக ஆசரிப்புக் கூடாரத்தில் (ஆலயம்) ஆராதனை செய்வதற்கான வழிமுறைகளைக் கொடுத்தபோது இதைக் குறிப்பிடுகிறார். ஆராதனையில் மகா பரிசுத்த இடத்திற்குள் நுழையும்போது பிரதான ஆசாரியர் எப்படி உடை அணிய வேண்டும் என்பதற்கு அவர் குறிப்பிட்ட வழிமுறைகளைத் தருகிறார். ஆசாரிய உடையில் ஒரு பகுதி தலைப்பாகை ஆகும். யாத்திராகமம் புத்தகத்தில் வேதம் இவ்வாறு கூறுகிறது:​"நீ பசும்பொன்னினால் ஒரு பட்டத்தைச் செய்து, அதிலே கர்த்தருக்குப் பரிசுத்தம் என்று முத்திரைவெட்டாக வெட்டி, அது தலைப்பாகையின்மேல் இருக்கும்படி ஒரு இளநீல நூலினால் அதைக் கட்டக்கடவாய்; அது தலைப்பாகையின் முன்புறத்தில் இருக்கவேண்டும். இஸ்ரவேல் புத்திரர் பாவ நிவிர்த்திக்காக பரிசுத்தம் பண்ணுகிற சகல பொருட்களையும் கொண்டு வரும் பொழுது பாவத்தைத் தீர்க்கும்படிக்கு, அது ஆரோனுடைய நெற்றியின்மேல் இருக்கவேண்டும்; அவர்கள் கர்த்தருடைய சமூகத்தில் அங்கிகரிக்கப்படும்படிக்கு, அது எப்பொழுதும் அவனுடைய நெற்றியின்மேல் இருக்கவேண்டும்." யாத்திராகமம் 28:36-38​

பிரதான ஆசாரியராகிய ஆரோனும், அவருக்குப் பின்வரும் தலைமுறை ஆசாரியர்களும் கர்த்தருடைய சமூகத்தில் பணிவிடை செய்ய நுழையும்போதெல்லாம் இந்தத் தலைப்பாகையை அணிய வேண்டும். தலைப்பாகையில் உள்ள அந்தப் பொற்பட்டம், பிரதான ஆசாரியர் தேவனுக்கு முன்பாகப் பரிசுத்தமானவர் என்றும், மனிதனுக்கும் தேவனுக்கும் இடையே ஒரு மத்தியஸ்தராகப் பிரிக்கப்பட்டவர் என்றும் நினைவூட்டுவதற்காக இருந்தது.​சகரியா புத்தகத்தில், சாத்தான் பிரதான ஆசாரியனாகிய யோசுவாவின் மேல் குற்றம் சுமத்துகிறான், ஆனால் கர்த்தர் யோசுவாவைப் பாதுகாக்கிறார். யோசுவாவின் அழுக்கான ஆடைகள் நீக்கப்பட்டு, சுத்தமான ஆடைகள் மாற்றப்படுகிறது.தலைப்பாகையும் அவன் தலைமேல் வைக்கப்படுகின்றது. இது ஆசரிப்புக் கூடாரத்தில் பணிவிடை செய்யும் ஆசாரியரின் ஆடையாகக் கருதப்படுகிறது. பிறகு கர்த்தர் "கிளை" (The Branch) என்பதைக் குறித்துப் பேசுகிறார் - இதன் மூலம் பரிசுத்தம் என்பது இயேசு சிலுவையில் செய்யப்போகும் காரியத்தோடு நேரடியாக இணைக்கப்படுகிறது. இயேசு இல்லையென்றால் யோசுவா பரிசுத்தமாக இருக்க முடியாது! (சகரியா அதிகாரம் 3 வாசிக்கவும்).​இயேசுவே மகா பிரதான ஆசாரியராக இருக்கிறார் என்பதை வேதாகமம் பல இடங்களில் காட்டுகிறது. இதன் மூலம் ஆலயங்களில் ஆசாரியர்களின் முறைமை முடிவுக்கு வந்தது. சொல்லப்போனால், இயேசு சிலுவையில் மரித்தபோது, மகா பரிசுத்த இடத்தை மறைத்துக் கொண்டிருந்த திரைச்சீலை மேலிருந்து கீழ் வரை இரண்டாகக் கிழிந்தது. நமக்கும் தேவனுக்கும் இடையில் மத்தியஸ்தம் செய்ய இனி ஒரு ஆசாரியரோ அல்லது சடங்குகளோ தேவையில்லை. இயேசு சிலுவையில் மரித்ததன் மூலம் இதை நிறைவேற்றி முடித்தார். வேதாகமம் இத்துடன் நின்றுவிடாமல் ஒரு படி மேலே சென்று, இயேசுவின் மரணத்தின் மூலம் நாம் கிருபையைப் பெற்றவுடன் நாமும் அந்த ஆசாரியத்துவத்தின் ஒரு பகுதியாக மாறுகிறோம் என்று கூறுகிறது. பேதுரு சபைக்கு எழுதிய கடிதத்தில் இவ்வாறு கூறுகிறார்:​"நீங்களோ, உங்களை அந்தகாரத்தினின்று தம்முடைய ஆச்சரியமான ஒளியினிடத்திற்கு வரவழைத்தவருடைய புண்ணியங்களை அறிவிக்கும்படிக்குத் தெரிந்துகொள்ளப்பட்ட சந்ததியாயும், ராஜரீகமான ஆசாரியக்கூட்டமாயும், பரிசுத்த ஜாதியாயும், அவருக்குச் சொந்தமான ஜனமாயும் இருக்கிறீர்கள்." 1 பேதுரு 2:9​

இயேசு சிலுவையில் செய்த காரியத்தினால், நீங்கள் பழைய காலத்து பிரதான ஆசாரியர்களுக்குச் சமமான நிலையிலும், கிறிஸ்துவின் ஆசாரியத்துவத்திலும் அவருடன் நிற்கிறீர்கள். உங்களுக்காக ஜெபிக்கவோ அல்லது பாவநிவிர்த்தி செய்யவோ இனி ஒரு ஆசாரியர் தேவையில்லை. நீங்கள் இயேசுவோடு உடன் சுதந்தரவாளிகளாக தைரியமாக கிருபாசனத்தை அணுகி, "கர்த்தருக்குப் பரிசுத்தம்" என்று நிற்க முடியும்.​

இப்போது இந்த ஓவியத்தைப் பற்றி - இந்த ஓவியத்தின் மையப்புள்ளி ஆசாரியரின் தலைப்பாகை. அந்தத் தலைப்பாகை உங்களுடையது. இயேசுவின் சிலுவை மரணத்தினால் தேவன் எப்படி யோசுவாவையும் ஆரோனையும் பரிசுத்தமாகக் கண்டாரோ, அப்படியே உங்களையும் பரிசுத்தமாகக் காண்கிறார். தலைப்பாகையின் கீழ் உள்ள நீல நிறத் துணி, நீங்கள் கிறிஸ்துவின் மேல் நம்பிக்கை வைத்தபோது உங்கள் அழுக்கான ஆடைக்கு மாற்றாகக் கொடுக்கப்பட்ட ஆசாரிய ஆடையைக் குறிக்கிறது. பின்னணியில் கிழிந்திருக்கும் திரைச்சீலை - இயேசு சிலுவையில் முடித்த காரியம் ஒட்டுமொத்த மனிதகுலத்திற்கும் கிடைக்கிறது என்பதைக் குறிக்கிறது. அபிஷேகத் தைல ஜாடி, தெரிந்துகொள்ளப்பட்ட சந்ததியாகவும் ராஜரீக ஆசாரியக் கூட்டமாகவும் இந்த உலகிற்காக வேண்டுதல் செய்ய உங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட அபிஷேகத்தைக் குறிக்கிறது. என் ஓவியங்களில் நீங்கள் இறகைக் கண்டால், அது பரிசுத்த ஆவியானவரின் கிரியையைக் குறிக்கும்.​இந்த ஓவியம் உங்களைப் பற்றியது, உங்கள் ஆசாரியத்துவம் மற்றும் உங்கள் பரிசுத்தத்தைப் பற்றியது. தேவன் உங்களைக் "கர்த்தருக்குப் பரிசுத்தம்" என்று காண்கிறார். நீங்கள் உங்களை அப்படிப் பார்க்கிறீர்களா? உங்கள் ஆசாரியத்துவத்தைச் சரியாகப் பயன்படுத்துகிறீர்களா அல்லது தேவனுடைய ராஜ்யத்தில் உங்கள் அடையாளத்தை அடிக்கடி மறந்துவிடுகிறீர்களா?​​

"கர்த்தருக்குப் பரிசுத்தம்" என்பதன் உண்மையான அர்த்தம் என்ன? இயேசுவின் சிலுவை மரணம் நம்மை ராஜரீக ஆசாரியர்களாக மாற்றியுள்ளது என்பதே உண்மையான அர்த்தமாகும்.

சுகிர்தா ஜோசப் பிரேம்நாத் எழுதிய (Resurrection changes everything) ஆங்கிலக்கட்டுரையின் தமிழாக்கம்.

பதிப்பாசிரியர்: எஸ்தர் பியூலா ரத்தினம்

​எனது விசுவாசத்தைத் தீர்மானிப்பதில் சிலுவையும் உயிர்த்தெழுதலும் மிக முக்கியமானவை. இவை இரண்டையும் நீக்கிவிட்டால், இயேசு வெறும் ஒரு வீடற்ற மனிதராகவே தெரிவார்; அவர் நல்ல விஷயங்களைப் போதித்தார், அற்புதங்களைச் செய்தார், எருசலேமைச் சுற்றியுள்ள நகரங்களில், தான் கடவுள் என்று கூறிக்கொண்டிருந்தார் என்றுதான் சொல்லத் தோன்றும். இயேசு ஒரு சாதாரண மனிதராக மட்டும் இருந்திருந்தால், தன்னைத் தான் தேவன் என்று சொல்லிக்கொள்ள முடியாது. ஒரு நல்ல போதகர் தனது உண்மையான அடையாளத்தைப் பற்றி பொய் சொல்ல முடியாது, அல்லவா? ஆனால் அவர் உண்மையில் தேவனாக இருந்ததால், நாம் அவருடைய வார்த்தைகளைத் தீவிரமாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். இயேசு தனது பொது வாழ்க்கையில் தன்னைப்பற்றி பல தைரியமான உண்மைகளைக் கூறினார். அவர் செய்த அற்புதங்கள் அவருக்கு உண்மையான வல்லமை இருப்பதை நிரூபித்தன. அது மாயாஜாலம் அல்ல. உயிரைக் கொடுக்கிற மற்றும் நம் வாழ்க்கையையே மாற்றுகிற உண்மையான வல்லமை ஆகும்.
​யோவான் 11:25-ல் அவருடைய முக்கியமான ஒரு வாக்குறுதி பதிவாகியுள்ளது. இயேசு அவளை நோக்கி: "நானே உயிர்த்தெழுதலும் ஜீவனுமாயிருக்கிறேன்; என்னை விசுவாசிக்கிறவன் மரித்தாலும் பிழைப்பான்" என்றார். இயேசுவுக்கு மிக நெருக்கமான சீடரான யோவான் இதை பதிவு செய்துள்ளார். இயேசு சிலுவையில் தொங்கும்போது அவருக்கு அருகில் நின்ற ஒரே சீடர் இவர்தான். லாசரு என்ற மனிதனை மரணத்திலிருந்து உயிரோடு எழுப்புவதற்கு சற்று முன்பாகவே இயேசு இந்தத் தைரியமான கூற்றைக் கூறினார். லாசரு இறந்து நான்கு நாட்கள் ஆகியிருந்தது, ஆனால் இயேசு அவனிடம் பேசி, கல்லறையிலிருந்து வெளியே வரும்படி சொன்னார்; லாசருவும் அப்படியே செய்தான். ஒரு இறந்த மனிதன் மீண்டும் உயிர் பெற்றான். இந்த அற்புதம் இயேசுவை அனைவரின் கவனத்திற்கும் கொண்டு வந்தது. இறுதியில் இதுவே அவர் கைது செய்யப்படுவதற்கும் சிலுவையில் அறையப்படுவதற்கும் காரணமாக அமைந்தது.

இறந்தவனை உயிரோடு எழுப்பிய தங்கள் மேசியா, ஏன் தன்னைத் தானே காப்பாற்றிக் கொள்ளவில்லை என்று சிலுவையின் அருகில் நின்ற யோவான் நிச்சயம் யோசித்திருப்பார். வல்லமை மிக்கவராக இருக்க வேண்டிய மேசியா, இதோ கண்களுக்கு முன்பாக சிலுவையில் அறையப்பட்டு இறந்து கிடக்கிறார். இயேசுவின் உடல் சிலுவையிலிருந்து இறக்கப்படுவதையும், துணிகளால் சுற்றப்பட்டு கல்லறையில் வைக்கப்படுவதையும், அந்தக்கல்லறை முத்திரையிடப்பட்டு ரோமானிய வீரர்கள் காவல் காப்பதையும் அவர் பார்த்தார். ஆனால் மூன்றாம் நாள், ஒரு சில பெண்கள் வந்து இயேசு உயிர்த்தெழுந்துவிட்டார் என்று சொன்னபோது யோவானால் நம்ப முடியவில்லை. ஆர்வத்தினால் அவர் ஓடிச் சென்று பார்த்தபோது, இயேசுவின் உடல் அங்கு இல்லை. ஒருவேளை யாராவது திருடியிருப்பார்களோ?
​ஆனால் அதன் பின்பு, இயேசு யோவானுக்கும் மற்ற சீடர்களுக்கும் நேரில் தோன்றினார். அவர்களோடு அமர்ந்து உணவு அருந்தினார், பேசினார். ஒரு ஆவி உணவு உண்ண முடியுமா? அவருடைய உடல் உண்மையானதாக இருந்தது! யோவானும் மற்ற சீடர்களும் இயேசுவைப் பார்த்து விசுவாசித்தார்கள். இயேசுவின் உயிர்த்தெழுதலை அவர்கள் எந்த அளவுக்கு உறுதியாக நம்பினார்கள் என்றால், அதன் பிறகு அவர்கள் தங்கள் உயிரைப் பெரியதாகக் கருதவில்லை. மதத் தலைவர்களின் மிரட்டல்களுக்கும் ரோமானிய அரசின் சித்திரவதைகளுக்கும் பயப்படாமல், அவர்கள் இயேசுவின் மரணத்தைப் பற்றியும் உயிர்த்தெழுதலைப் பற்றியும் பேசினார்கள். இதற்காக அவர்களுக்குக் கிடைத்த பரிசு என்ன? அவர்கள் அனைவரும் துன்புறுத்தப்பட்டார்கள், சிறையில் மரித்தார்கள் அல்லது விசுவாசத்திற்காகக் கொல்லப்பட்டார்கள். இவர்கள் ஏதோ மத வெறியர்கள் அல்ல; இவர்கள் இயேசுவின் வாழ்க்கை, மரணம் மற்றும் உயிர்த்தெழுதலை நேரில் கண்ட சாட்சிகள்.
​நேரில் கண்ட சாட்சிகள் ஏன் ஒரு இறந்த மனிதனுக்காகத் தங்கள் உயிரைக் கொடுக்க வேண்டும்? சீடர்கள் ஏழைகளாகவும், பசியோடும், குளிரோடும் வாடினார்கள். அவர்களை எது ஊக்கப்படுத்தியது? தங்கள் உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொள்ளக்கூட அவர்களால் பொய் சொல்ல முடியவில்லை. இயேசுவின் மரணமும் உயிர்த்தெழுதலும் அந்த மனிதர்களை உலகெங்கும் சென்று தாங்கள் கண்டதை அறிவிக்கத் தூண்டியது. உயிர்த்தெழுதல் அவர்களின் வாழ்க்கையை முழுவதுமாக மாற்றியது! உயிர்த்தெழுதல் என்பது உண்மையானால், யாரால் சும்மா இருக்க முடியும்? அது அனைத்தையும் மாற்றுகிறது!!

சுகிர்தா ஜோசப் பிரேம்நாத் எழுதிய ஆங்கிலக் கட்டுரையின் தமிழாக்கம்.

பதிப்பாசிரியர்: எஸ்தர் பியூலா ரத்தினம்

பரிசுத்த வேதாகமத்தில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த கதை இதுதான். இயேசுவின் கதை முடிந்துவிட்டது என்று தோன்றியபோது, ரோமானிய வீரர்களால் அவரது கல்லறை முத்திரையிடப்பட்டது. அந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை அதிகாலையில், ஒரு சில பெண்கள் அவருடைய உடலில் சுகந்த வர்க்கமிடுவதற்காகச் சென்றார்கள். அந்தப் பெரிய கல்லை எப்படி உருட்டித் தள்ளுவது என்று அவர்களுக்குத் தெரியாது, ஆனால், தங்கள் ஆண்டவர் மீது அவர்கள் கொண்டிருந்த அன்பு மிகுந்திருந்ததால், நியாயமான கேள்விகள் அவர்களுக்குப் பெரியதாகத் தெரியவில்லை. அவர்கள் விசுவாசத்தோடு அதிகாலையில் அடி எடுத்து வைத்தார்கள்.​இயேசு விட்டுச் சென்ற 11 சீடர்களும் ஒளிந்து கொண்டிருந்த நேரத்தில், இந்தப் பெண்கள், தாங்கள் கைது செய்யப்படலாம் என்ற ஆபத்தையும் பொருட்படுத்தாமல் வெளியே சென்றார்கள். அவர்களுக்கு ஆச்சரியமளிக்கும் விதமாக, கல் ஏற்கனவே உருட்டித் தள்ளப்பட்டிருந்தது, கல்லறை திறந்திருந்தது. அங்கே ஒரு தேவதூதர் அவர்களை வரவேற்றார்.​இதற்கு பின்பு மகதலேனா மரியாள், கல்லறையின் தோட்டத்தில் தங்கித் தன் இரட்சகரைத் தேடிக்கொண்டிருந்தாள். அவள் மிகுந்த துக்கத்தில் இருந்தாள், நடப்பவைகளை அவளால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, அவள் இயேசுவை நேருக்கு நேர் சந்தித்தாள். இது எப்படிச் சாத்தியம்? அவர் சிலுவையில் இருந்து இறக்கப்படுவதையும், துணிகளால் சுற்றப்பட்டு கல்லறையில் வைக்கப்படுவதையும் அவள் பார்த்திருந்தாள்.​அவளுடைய இரட்சகர் உண்மையாகவே மரணத்தை வென்றுவிட்டார். "நானே உயிர்த்தெழுதலும் ஜீவனுமாயிருக்கிறேன்; என்னை விசுவாசிக்கிறவன் மரித்தாலும் பிழைப்பான்" என்ற அவருடைய வார்த்தைகள் இறுதியாக உண்மையாகின. இயேசு, தான் உயிர்த்தெழுந்த செய்தியைச் சீடர்களிடம் கொண்டு செல்லும்படி அவளைப் பணித்தபோது, அவள் அதைச் சரியாகச் செய்து முடித்தாள்! அவள் முடிந்தவரை வேகமாக ஓடிச் சென்று தான் கண்டதை சீடர்களிடம் சொன்னாள்.​இயேசு உயிர்த்தெழுந்ததற்கு முதல் சாட்சியாக அவள் மாறினாள். அந்த நாட்களில் ஒரு பெண் என்பவள் முக்கியத்துவம் இல்லாதவளாகக் கருதப்பட்டாள். அவளுடைய சாட்சி நீதிமன்றங்களில் கூட செல்லுபடியாகாது, அப்படியிருந்தும் இயேசு அவளையே தெரிந்தெடுத்தார். தன்னிடம் ஒப்படைக்கப்பட்ட வேலையில் அவள் உண்மையாக இருந்தாள். தன் உயிர், தன் நற்பெயர் என எல்லாவற்றையும் பணையம் வைத்துச் சாட்சி சொன்னாள், ஏனென்றால் அவள் உயிர்த்தெழுதலைக் கண்டாள்! அது ஒரு சாதாரண நிகழ்வு அல்ல. அவளிடம் இருந்த அனைத்தையும் விட அது மதிப்புமிக்கது.​உயிர்த்தெழுதல் இன்றும் ஒரு சாதாரண நிகழ்வு அல்ல. அதை நாம் அங்கீகரிக்கும்போது, அது நமக்குள் எல்லாவற்றையும் மாற்ற வேண்டும். அது மாற்றுகிறதா? இல்லையென்றால், உயிர்த்தெழுதலைப் பற்றிய புதிய வெளிப்பாடு நமக்குத் தேவைப்படலாம்.​

மகதலேனா மரியாள் சீஷர்களிடம் சென்று, “நான் ஆண்டவரைப் பார்த்தேன்” என்று சொன்னாள். அதோடு அவர் சொன்னவற்றையும் சொன்னாள். யோவான் 20:18

(Faith Matters)சுகிர்தா ஜோசப் பிரேம்நாத் எழுதிய ஆங்கில கட்டுரையின் தமிழாக்கம்.

பதிப்பாசிரியர்: எஸ்தர் பியூலா ரத்தினம்

ஆபிரகாம் தேவனை விசுவாசித்தான், அது அவனுக்கு நீதியாக எண்ணப்பட்டது. ரோமர் 4:3

ஆபிரகாம் தன் பெரிய சாதனைகளுக்காகவோ அல்லது தர்ம காரியங்களுக்காகவோ அல்ல, மாறாக தேவனை விசுவாசித்ததால்தான் நீதியுள்ளவனாகக் கருதப்பட்டான். அவர் தேவனிடத்தில் தன் கண்களை நிலைநிறுத்தி, தேவன் தாம் வாக்குறுதி அளித்ததைச் செய்ய வல்லவர் என்று உறுதியாக நம்பியதாலேயே நீதியுள்ளவராக எண்ணப்பட்டார். கிட்டத்தட்ட 100 வயதான ஆபிரகாம், தம் மூலமாகவும், தம்முடைய சந்ததி மூலமாகவும் உலகம் முழுவதும் ஆசீர்வதிக்கப்படும் என்று விசுவாசித்தார். ஆபிரகாமும் அவருடைய மனைவி சாராளும் குழந்தையில்லாமல், குழந்தை பெறும் வயதைக் கடந்தவர்கள் என்பதைக் கருத்தில் கொண்டால், இது சாத்தியமற்றது. ஆனாலும், தேவன் தம்முடைய வாக்குறுதியைக் காப்பாற்றுவார் என்று ஆபிரகாம் விசுவாசித்தார். அவருடைய விசுவாசம் அவருக்கு நீதியாக (righteousness) எண்ணப்பட்டது. விசுவாசத்தின் இலக்கு: (The Object of Faith) இன்று நாம், "உங்களை நீங்களே நம்புங்கள்" அல்லது "நம்பிக்கை வை" போன்ற சொற்றொடர்களைக் கேட்கிறோம். விசுவாசம் கொண்டிருப்பதைக் காட்டிலும், விசுவாசத்தின் இலக்கு மிக முக்கியமானது. ஆபிரகாம் தன்னைத்தானே விசுவாசிக்காமல், தேவனை விசுவாசித்தார்.அவர் தன்னை நம்பவில்லை, ஏனெனில், அவர் தன்னை எவ்வளவு கடினமாக நம்பினாலும், குழந்தை பெறும் வயதைக் கடந்துவிட்ட 90 வயதிற்கு மேற்பட்ட ஒரு தம்பதியருக்குக் குழந்தை பிறக்க வாய்ப்பே இல்லை என்று அவருக்குத் தெரியும். எனவே, ஆபிரகாம் ஜீவனுக்கே ஆதாரமானவரை விசுவாசித்தார். இதைத் தவிர வேறு எதையேனும் விசுவாசிப்பது ஒருவிதமான மறுப்பாகவோ அல்லது அதையும்விட மோசமாக, பெருமையாகவோ இருந்திருக்கும்.இன்று தேவனுடனான உங்கள் விசுவாசப் பயணத்தில் நீங்கள் எங்கே இருந்தாலும், அவர் உங்களுடன் ஆழமான நட்பை விரும்புகிறார் என்பதை அறிந்து கொள்ளுங்கள். தேவன் உங்களைக் காண்கிறார், மேலும் உங்களை நம்பிக்கையினாலும் ஜீவனாலும் நிரப்ப விரும்புகிறார்.

சிந்திப்பதற்கான கேள்விகள்:

• உங்களைப் பொறுத்தவரை நம்பிக்கை என்றால் என்ன?
• நம் விசுவாசத்தின் இலக்கு என்ன/யார்?
• இன்று நீங்கள் எதற்காக தேவனை நம்புகிறீர்கள்?

விசுவாசமானது, நாம் நம்பியிருக்கிறவைகளின் நிச்சயமும், காணப்படாதவைகளின் உறுதியுமான நம்பிக்கையும் ஆகும். எபிரேயர் 11:1

இது சுக்கி ஜோசப் பிரேம்நாத் எழுதிய “Restorer” என்ற கட்டுரையின் தமிழாக்கம்.

பதிப்பாசிரியர்: எஸ்தர் பியூலா ரத்தினம்

---

அப்பொழுது அவர் தோமாவை நோக்கி: “உன் விரலை இங்கே நீட்டி, என் கைகளைப் பார், உன் கையை நீட்டி, என் விலாவிலே போடு, அவிசுவாசியாயிராமல் விசுவாசியாயிரு” என்றார். யோவான் 20:27

தோமா, இயேசுவின் உயிர்த்தெழுதலைச் சந்தேகப்பட்ட சீடர். உயிர்த்தெழுந்த கிறிஸ்துவின், ஆணிகளால் துளைக்கப்பட்ட கைகளிலும், விலாவிலுள்ள காயத்திலும் தான் தன் கையைப் போட்டாலொழிய இயேசு உண்மையாகவே உயிர்த்தெழுந்தார் என்று தான் நம்ப மாட்டேன் என்றார். அவருடைய இந்த வார்த்தைகள் அவருக்கு சந்தேகப்படும் தோமா”என்ற பெயரைப் பெற்றுத் தந்தன. உயிர்த்தெழுந்த கிறிஸ்து அவரை விட்டுவிடவில்லை, அதற்குப் பதிலாக, இயேசு மற்ற சீஷர்களுடன் கூடிவந்திருந்த இடத்தில் அவரைச் சந்தித்து, தம்முடைய கைகளையும்விலாவையும் சோதித்துப் பார்த்து விசுவாசிக்கும்படி அவருக்கு அனுமதி அளித்தார். விசுவாசத்தின் மீட்பராகிய இயேசு தோமாவைத் தம்மிடமாக மீட்டெடுத்தார், அவருடைய சந்தேகத்தின் போதும் அவருக்குத் துணையாய் நின்றார். அந்தச் சீடர் உடனடியாக விசுவாசித்தார். அவருடைய விசுவாசம் முழுமையாக மீட்டெடுக்கப்பட்டதால், அவர் தனக்குத் தெரிந்த நாட்டின் சுகத்தை விட்டுவிட்டு, ஒரு அயல்நாட்டிற்கு, அதாவது இந்தியாவுக்கு பயணம் செய்தார். அவர் உயிர்த்தெழுந்த கிறிஸ்துவைக் கண்கண்ட சாட்சியாகப் பார்த்தவர், உயிர்த்தெழுதலின் செய்தியைத் தனக்குள்ளேயே வைத்திருக்க முடியவில்லை. அவர் இந்தியாவிற்குப் பயணம் செய்து, கிட்டத்தட்ட 14 ஆண்டுகள் அங்கேயே வாழ்ந்தார். இயேசுவின் மரணம் மற்றும் உயிர்த்தெழுதல் பற்றிய நற்செய்தியை அங்கிருந்த மக்களுடன் பகிர்ந்துகொண்டார். அவர் இந்தியாவின் பல பகுதிகளுக்கும் அதன் அண்டை நாடுகளுக்கும் சென்று, இயேசுவின் நற்செய்தியைப் பகிர்ந்துகொண்டார் என்று நம்பப்படுகிறது, இறுதியில் அவர் தற்போதைய இந்தியாவில் உள்ள சென்னை, புனித தோமையர் மலையில்( St. Thomas Mount)வேதசாட்சியாக (martyred) மரித்தார். நான் சென்னையில் பிறந்து வளர்ந்தேன், அவர் என் வசிப்பிடத்திற்கு அருகில் (என் வீட்டிலிருந்து 4 மைல் தொலைவில்) வேதசாட்சியாக மரித்தார். அவர் நடந்த பாதையில்தான் நான் அடிக்கடி நடக்கிறேன் என்று நினைப்பதுண்டு. ஒரு மனிதனைத் தனக்குத் தெரியாத ஒரு நாட்டில் வேதசாட்சியாக மரிக்கத் தூண்டியது எது?மரணத்தையும் அவரையும் ஜெயித்த தம் இரட்சகரின் மீட்டெடுக்கப்பட்ட அன்பு மட்டுமே அதற்கு உந்துதலாக இருந்தது. உயிர்த்தெழுந்த கிறிஸ்து இன்றும் அதே போலவே இருக்கிறார். நம்முடைய சந்தேகத்தின்தருணங்களிலும்கூட அவர் நம் பக்கத்தில் நிற்கிறார். சந்தேகமானதுஉங்களை அவரைவிட்டுத் திரும்பிச் செல்ல வைக்காமல், மாறாக, அவரை இன்னும் நெருங்கிச் சென்று கேட்கும்படி தூண்டட்டும், அவர் உண்மையுள்ளவர்.

குறிப்பு: தோமா வேதசாட்சியாக மரித்த புனித தோமையர் மலை, உண்மையில் நான் வளர்ந்த இந்தியாவில் உள்ள சென்னையின் அருகில் உள்ளது. உங்களால் அங்கு சென்று வர முடிந்தால், அது ஒரு ஆழமான அனுபவமாக இருக்கும்.